Lees het hele verhaal
Ik werd in februari 2024 verwezen na de diagnose licht tot matig obstructief slaapapneusyndroom. Uit het onderzoek bleek de oorzaak skeletaal: een ernstige transversale onderontwikkeling van de bovenkaak met dubbelzijdige kruisbeet achter, een skeletale klasse II-discrepantie met maxillomandibulaire retrognathie, een kanteling van het occlusievlak en afwijkende dentale middenlijnen, die samen het volume van mijn bovenste luchtweg verkleinden. Zeven jaar met een mandibulair repositieapparaat had slechts gedeeltelijk geholpen. Het plan bestond uit verwijdering van de verstandskiezen, chirurgisch ondersteunde bovenkaakexpansie, orthodontische decompensatie en daarna bimaxillaire orthognathische chirurgie met genioplastiek.
Dezelfde woordenschat die een plan voor een chirurg precies maakt, maakt het voor een patiënt onzichtbaar.
Dit is het deel dat me nog steeds treft. Dat eerste gesprek was in februari 2024. Mijn operatie vond pas in de tweede helft van 2026 plaats - en de driedimensionale virtuele planning werd pas toen gedaan, helemaal aan het eind, na de expansie, na zes maanden consolidatie, na de aligners en de vaste beugel. Elk gereedschap dat mij mijn eigen gezicht had kunnen tonen, kwam ongeveer tweeënhalf jaar na de afspraak waarop ik moest beslissen. Niet omdat iemand iets fout deed. Daar zit het gereedschap nu eenmaal.
Hoe de schets is gemaakt
Een vervormbaar 3D-hoofdmodel gepast op mijn foto's, daarop de botverplaatsingen die mijn chirurg had beschreven, en een generieke wekedelenrespons doorgerekend tot aan de huid. Populatiegemiddelden, geen patiëntspecifieke biomechanica, geen aanspraak op nauwkeurigheid.
Waarom voor klinieken, en niet alleen voor mij
Patiënten die op een eerste orthognathisch consult komen, weten meestal niet dat een genioplastiek een andere osteotomie is dan een BSSO, dat een voorwaartse verplaatsing van de bovenkaak de neusvleugelbasis omhoog brengt, of dat het roteren van het occlusievlak een profiel meer kan veranderen dan het naar voren brengen ervan. Het ligt niet aan hun begripsvermogen. Ze missen een mentaal model waaraan de woorden zich kunnen hechten, en dertig minuten is niet genoeg om dat met woorden alleen op te bouwen. Daarom schreef ik ook een woordenlijst in gewone taal, die klinieken gerust aan hun patiënten mogen meegeven.
Chirurgen weten dit allang, en daarom gaat consulttijd op aan tekenen op papier, een monitor omdraaien, of teruggrijpen op voor-en-na-foto's van iemand anders, met een ander gezicht en een ander skelet. JawSim vervangt dat laatste. Het zet de beweging op het gezicht van deze patiënt, in een paar minuten, uit foto's die de praktijk toch al maakt, in de fase waarin er verder niets is.